۱۴۱ مطلب توسط «هانیه شالباف» ثبت شده است

آغاز تو، پایان تویی...

دیشب اتفاق عجیبی نیفتاد؛ فقط ترامپ دیوانگی، دیکتاتوری و حماقتش را که تا حالا در عمل و افعالش مشخص بود، صراحتن بیان کرد. من بیشتر دارم به این فکر می‌کنم که ای کاش همین‌قدر که طوفان توئیتری راه می‌اندازیم و هشتگ‌هایمان را تیری می‌کنیم در چشمان ترامپ، برایمان مهم بود داریم چه می‌کنیم با ایران‌مان. با همین خلیج‌فارس اصلن؛ که شاید سال‌های زیادی نمانده باشد به مرگش و دچارشود به سرنوشتی مثل خزر؛ تبدیل شود به لجن‌زاری بزرگ. ما انگار نمی‌فهمیم مرزهای فرهنگ و تمدن را در کشورمان کیلومترها جابه‌جا کرده‌ایم؛ ما انگار نمی‌خواهیم بفهمیم چه کرده‌ایم و چه شده که آینده‌ی کشورمان -تاحدی- دست همین ترامپ احمق است. ما یا واقعن نمی‌فهمیم؛ یا خود را به نفهمیدن زده‌ایم. 

کاش آن‌قدری دوستش داشته باشیم، آن‌قدری جای افتخار داشته باشد که فداکردن‌جان‌مان، برایش هیچ باشد. 

 

+ مترسک اون‌قدر کامل و جامع نوشته که حرفی باقی نمی‌مونه. بخونید. 

+ تیتر از اجرای همایون‌ شجریان عزیز هست؛ شعرش از پوریا سوری و اجرا مربوط به نمایش سی. ببینید.

۲۲ مهر ۹۶ ، ۱۱:۳۴ ۰ نظر
هانیه شالباف

چشم‌ها، شناس‌نامه‌ی آدم‌اند.

مسترمرادی پستی گذاشته بود و از دنیای چشم‌ها و آدم‌های خوش‌بین نوشته بود. «چشم‌ها زندگی دارند؛ می‌فهمند؛ حرف می‌زنند؛ عاشق می‌شوند.» حرف‌هایش را که خواندم یادم آمد مدت‌هاپیش داشتم فکر می‌کردم چشم‌ها همه‌ی هستی و نیستی‌ آدمی را، در خود جا داده‌اند. در آغوش غم باشی اما لبخند بزنی، لب‌ها می‌خندند، گونه‌ها گل می‌اندازند؛ اما چشم‌ها... امان از چشم‌ها که تو را لو می‌دهند. به وقت شادی می‌درخشند؛ زمان عاشقی، معصومانه همه‌ی دوستت دارم‌هایت را می‌ریزند توی چشم‌های معشوق. زمان عصبانیت، هرچه خشم در مشت و بازویت باشد، هرچه نفس حبس شده در سینه باشد را خلاصه و مختصر، ترسی می‌کنند در دل حریف. دیده‌اید توی مستندها، وقتی متهمی را نشان می‌دهند؛ چشمانش را می‌پوشانند؟ اهالی رسانه زودتر از ما فهمیده‌اند چشم‌ها شناسنامه‌ی آدم‌اند و اگر فرصت کنند، همه‌ی بود و نبودت را در نهایت بی‌رحمی بیرون می‌ریزند. 

 

چشم‌ها، هیچ‌وقت دروغ نمی‌گوید. 

۲۶ شهریور ۹۶ ، ۲۳:۱۷ ۱۱ نظر
هانیه شالباف

بودن

آخرین تجربه‌ی زندگی تا به این لحظه:

مهم نیست بودنش چگونه باشد؛ فقط «باشد».

۲۱ شهریور ۹۶ ، ۲۳:۰۰ ۱۲ نظر
هانیه شالباف

ری‌را ... هوای حوصله دچار وارونگی شده.

این‌که اون‌قدر بی‌حوصله‌م که نه دلم می‌خواد جواب تلفن بدم؛ نه پیام تلگرام رو باز کنم؛ نه کسی رو دعوت کنم؛ نه کاری رو انجام بدم؛ چه‌جوری به دیگران حالی کنم؟

 

خیلی دارم فکر می‌کنم چرا انقدر کلافه و خسته و بی حوصله‌ایم همه‌مون؟ زندگی چی‌کارمون کرده؟

۲۰ شهریور ۹۶ ، ۱۲:۰۶ ۱۱ نظر
هانیه شالباف

بوی ماه مهر و این داستانا

مکالمات این روزهای من :

- هه! چه‌خبرا؟  می‌بینم که نزدیک مهره و  مدرسه و اینا. چه حالی داری؟

- حال خوب! البته من‌که مشتاقم برای شروعش و مشکلی ندارم. همه که شبیه شما نیستن :D 

 

خلاصه مدرسه‌ی ما که هنوز خوشگلیاشو داره!

۱۷ شهریور ۹۶ ، ۰۸:۵۳ ۱۰ نظر
هانیه شالباف

قصه‌ی آخرین آرزو

به دوست فرنگی‌ام گفتم:«ما هیچ هم که نداشته باشیم، قصه زیاد داریم.» فرقی ندارد ختم شود به رسیدن یا نرسیدن.  در پستوی خانه‌‌های این‌جا رازها و دردها و عاشقانه‌هایی پنهان است که نه کسی می‌تواند بگوید و نه کسی بشنود و نه کسی بنویسد. عاشقانه‌های این ملت، می‌شود قصه‌ی امروز. قصه‌ی سی‌ وچهار سال صبوری-درد-انتظار.  قصه‌ی آرزوی درآغوش کشیدن استخوان‌‌هایی که هنوز هم رشیدند و دلاور و غیور. قصه‌ی آخرین آرزو.

ما قصه‌های این سرزمین را با هیچ‌چیز، با هیچ چیز عوض نمی‌کنیم.

Image result for ‫مادر شهید جنگجو‬‎

۱۵ شهریور ۹۶ ، ۲۱:۴۳ ۴ نظر
هانیه شالباف

قربان‌گاه

عادت‌مان شده روز عید قربان عکس گوسفندی پیدا کنیم ترجیحن گرافیکی و با درون‌مایه‌ی طنز؛ در وبلاگ، اینستاگرام و گروه‌های تلگرامی منتشر کنیم و بگوییم:«عیدتان مبارک.» اما هیچ‌‌کس از اطاعت، تسلیم و خلوص حضرت ابراهیم نمی‌گوید. هیچ‌کس، ولایت‌پذیریِ حضرت اسماعیل‌ را یادآوری نمی‌کند؛ حتا خیلی‌ها نمی‌دانند داستان امروز چیست اصلن! خدا این امتحان را از همه‌مان اگر نگیرد، از بعضی‌هامان که می‌گیرد! همان امتحانی که ته‌اش می‌گوید:«می‌خواستم ببینم چند مرده حلاجی»

همان امتحانی که مدعی را جدا می‌کند از مدعا.

مدعاهایی مثل محسن حججی.

• عید قربان امروز، مبارک نبود. ما دل‌سوخته‌ی قربانیانی هستیم که مظلومیت و عشق، مهمترین شاخصه‌ی آنان است‌.

۱۰ شهریور ۹۶ ، ۱۸:۳۲
هانیه شالباف

جهاد زیرمیزی!

هرچیزی تعریفی دارد، قانون دارد، در یک چارچوب معیّن قرار می‌گیرد؛ درست مثل اسلام، و درست‌تر شبیه جهاد! معمولن تلقی ما از آدم‌هایی که به مقام شهود می‌رسند و راه جهاد را پیش می‌گیرند، انسان‌هایی‌ست دین‌دار، شریف و بااخلاق. اما درست برعکس آن هم پیدا می‌شود؛ با این تفاوت که آن‌ها هدف‌شان شهادت است؛ نه جهاد!

 

  • یکی از آشنایان خیلی دور، تصمیم می‌گیرد برود سوریه. دوره‌های آموزشی را  دور از چشم مادر می‌گذراند؛ با همه‌ی اهل فامیل و دوستان عکس یادگاری می‌گیرد؛ و نقطه‌ی اوج ماجرا این‌جاست؛ عکسش را با لباس نظامی چاپ می‌کند و در قاب، آماده تحویل خانواده می‌دهد و می‌گوید:«شهید شدم؛ این را بگذارید جلوی تابوتم!» هفته‌ی پیش خبر دادند  رفته سوریه.  بی‌خبر و پنهانی. از آن‌جا  زنگ زده:«سوریه‌ام.» حالا مانده‌اند مادر حیرت‌زده و بیمارش؛ همسر جوانی که جز غذا پختن چیزی بلد نیستد؛ دو بچه‌ی کوچک و خواهران و برادری که احوال‌شان کم از احوال مادر ندارد. 

 

  • مادر تعریف می‌کرد از قول هم‌کارش: پسری متولد هفتاد و شش، امضای پدرش را جعل می‌کند و می‌رود سوریه و زنگ می‌زند به اهل خانه که:«دیرالزورم برای دفاع از حرم حضرت زینب!»

خلاصه این‌که حضرت زینب (س) شهید نمی‌خواهد؛ مدافع می‌خواهد. اگر در راه جهاد شهادت نصیب شد که چه بهتر! نشد؛ مهم انجام تکلیف است. کاش باور کنند!

۰۷ شهریور ۹۶ ، ۰۸:۲۳ ۱۷ نظر
هانیه شالباف

هایده با شکل و شمایل اسلامی‌!

دیشب عروسی‌ای دعوت بودیم که خانواده‌های هردوطرف، افرادی شناخته‌شده، محترم و مذهبی بودند. آن‌قدر مذهبی که مطمئن بودیم قسمت طرب‌انگیز مراسم به هر شکلی که باشد، قطعن بدون موسیقی و نهایتن با حضور یک حاج‌خانم مداح برگزار می‌شود. این ذهنیت ما تا یک‌جایی از ماجرا درست بود؛ اما این یک‌جایی، درست همان‌جایی‌ست که جناب داماد تشریف آوردند و برخلاف تصور ما، آن خانم خواننده-دی‌جی هم‌چنان دف می‌زدند و می‌خوانندند؛ و به‌جز محارم، غیرمحارم هم با حجاب کامل درست مقابل چشمان داماد دستان، کمر و پاهای خود را به شکل غریبی، نــرم، تکان می‌دادند! از رقصیدن داماد هم بگذریم. 

از توصیفات آن خانم هم بگویم که ایشان استاد دف بودند و بسیار شاد و خوش‌حال. از ویژگی‌های ظاهری‌شان اشاره می‌کنم به: یک روسری صورتی‌جیغِ کهنه؛ مانتوی گشاد و بدقواره، ساپورتی تا کمی پایین‌تر از زانو؛ جوراب ساقه‌کوتاه(مچی- یعنی تا مچ پا) و کفش‌های پاشنه بلندمشکی.

 

خلاصه‌اش اگر کنم فقط می‌گویم:«اگر قر توی کمرتان به‌طور فراوان وجود دارد؛ سخت نگیرید؛ اسلام را هم به شکل مورد قبول‌تان ادیت نکنید؛ فقط لطف کنید و با راحت‌ترین و بهترین روش -که همان موسیقی‌ست- آن را بیرون بریزید؛ چون با این کارهایتان گند زده‌اید به اسلام!»

 

۰۶ مرداد ۹۶ ، ۱۲:۱۷ ۲۵ نظر
هانیه شالباف

چه صبورانه تحمل می‌کنی غفلت بی‌رحم ما رو دخترک!

از صبح می‌چرخم در خانه و می‌خوانم:

«همین‌لحظه، همین‌ساعت، همین امشب

که  تاریکی همه  شهر رو به‌  خواب برده

یه سایه  رو تنِ  دیوار  این  خونه‌س

تویی  و  یک‌سبد  گل‌های  پژمرده

 

همه دنیا به چشم تو همین کوچه‌س

هوای  هر  شبت  یلدایی  و  سرده

کجاست اون ناجی افسانه‌ی دیروز؟

جوون‌مرد محل ما ...  چه نامرده...

چه نامرده...

 

چه صبورانه تحمل می‌کنی

غفلت بی‌رحم مارو دخترک

ما داریم گلاتو آتیش می‌زنیم

تو داری با التماس می‌گی کمک...کمک!»

حس مبهم - گوگوش 

+ می‌خواستم بیایم و به‌تلافی نبودن این مدت، کمی بنویسم، کمی حال خودم و خودتان را بهتر کنم که نشد... این دردها تمامی ندارد انگار...

+ در اینستاگرامم گفتم؛ این‌جا هم می‌گویم ... نه آتنا اولینش بود و نه بنیتا آخرین. اما این بی‌قراری‌ها شاید تلنگری باشد برای مراقبت بیشتر؛ و شاید درک صحیح‌تر قانون و رسیدگی به جرایم!

 

۰۴ مرداد ۹۶ ، ۱۳:۴۱ ۱۰ نظر
هانیه شالباف